شب شنبه در میدان بروکلین بارو هال، همزمان با سخنرانی آغازین کلم دیلین، بنیان‌گذار برند KidSuper، صدایی از میان تماشاگران بلند شد: «یکی داره غش می‌کنه!» پس از اطمینان از حال آن فرد، دیلین با خونسردی جمع را آرام کرد و گفت: «همه‌چی روبه‌راهه.» برنامه دوباره شروع شد و همان ابتدا مشخص بود که با شبی غیرمنتظره طرفیم؛ شبی که دومین دوره سالانه «راه‌روی مردم» (The People’s Runway) را به قدمی دیگر برای دیده‌شدن استعدادهای محلی و باز کردن فضا برای چهره‌های تازه در دنیای مد تبدیل کرد.

این رویداد با همراهی کیدسوپر و تیمی محلی در بروکلین برگزار شد و از میان صدها متقاضی، پنج طراح مستقر در این منطقه را برگزید: کوای لی از برند Quine Li، لامین ری جایته از Rey Jaiteh، لورل تیانگ فنگ از Laurel Blue، موسی آینا از Igbo-Sisun و رادریک ریس. هر یک از این طراحان علاوه بر دریافت گرنت ۵۰۰۰ دلاری، از منتورینگ مستقیم دیلین و چند چهره باتجربه صنعت مد بهره‌مند شدند و مهم‌تر از همه، فرصت ارائه آثارشان در تقویم رسمی هفته مد نیویورک (NYFW) را به دست آوردند.

دیلین تاکید کرد که «راه‌روی مردم» قرار است هر سال ادامه پیدا کند و تاثیر عملی داشته باشد؛ به گفته او، دیدن رشد شرکت‌کنندگان دوره‌های گذشته نشان می‌دهد این ابتکار برای خلاقان جوان به‌معنای دسترسی به پلتفرم، منابع و فرصتی واقعی برای برداشتن قدم بعدی است. او این دوره را شروعی پرانرژی برای ساختن مسیری پایدار دانست که نتیجه‌اش در کار این طراحان دیده می‌شود.

پنج مجموعه، پنج جهان منحصربه‌فرد

در این رویداد، هر طراح پنج لوک را روی رمپ فرستاد تا هسته هویت برند خود را نشان دهد.

کوای لی: قلب‌هایی که بال درمی‌آورند

مجموعه لی روی دگردیسی یک قلب تمرکز داشت؛ قلبی که «بال درمی‌آورد» و از آسیب‌پذیری به رهایی می‌رسد. این ایده در اولین لوک با یک پالتوی خز قرمز با دنباله‌ای بلند دیده شد و در آخرین لوک با بال‌های بزرگ پردار به اوج رسید. او با فرم‌های اغراق‌شده، تضاد نرمی و قدرت را کنار هم گذاشت و سعی کرد هیجان درونی خود را به فرم و حرکت لباس‌ها تبدیل کند.

لورل تیانگ فنگ: الهام از اعماق اقیانوس

فنگ که غواصی را هم به‌صورت حرفه‌ای دنبال می‌کند، از تغییرات دائمی آب و تجربه تماس مستقیم با دریا الهام گرفت. او بافت‌های دست‌بافت را به کار برد تا خط و موج آب را بازسازی کند و یک لباس بافتنی ماکرامه به رنگ آبی ارائه داد که حس بیرون‌آمدن از آب را تداعی می‌کرد. ترکیب بافت‌های زنده و طیف‌های آبی و سبز، حال‌وهوای شناوری و سکون اقیانوس را همزمان روی تن مدل‌ها آورد.

موسی آینا: قدرت‌بخشی و شادی از طریق رنگ

مجموعه آینا بر این ایده استوار بود که لباس می‌تواند به آدم‌ها انرژی بدهد و آن‌ها را به درخشیدن تشویق کند. او از رنگ به‌عنوان ابزار اصلی برای تغییر حال‌وهوای روزانه استفاده کرد و با موتیف‌های خورشید و آفتاب‌گردان، به ظرافت نشان داد چطور ترکیب‌های رنگی می‌تواند اعتمادبه‌نفس را بالا ببرد. در این مجموعه، رنگ‌های روشن کنار برش‌های ساده قرار گرفت تا پیام شاد و بی‌واسطه کار پررنگ شود.

لامین ری جایته: پذیرش ناشناخته‌ها

جایته مجموعه‌اش را «IDEK (حتی نمی‌دانم)» نام‌گذاری کرد؛ عنوانی که به نگاه او به دوره‌ای پر فراز و نشیب در زندگی‌اش اشاره دارد. نتیجه، لباس‌هایی با تکیه بر برش‌های کلاسیک، دنیم، فرم‌های مجسمه‌وار مردانه و جزئیات دوخت تزیینی بود. او میان ساختار و آزادی حرکت تعادل ایجاد کرد تا ایده «پذیرفتن غیرمنتظره‌ها» در فرم هم دیده شود.

رادریک ریس: بقای مدرن و نقد مصرف‌گرایی

ریس در مجموعه «Gettin’ Fly» به ایده «بقای مدرن» پرداخت. او از برچسب‌های امنیتی و پول تقلبی به‌عنوان عنصر تزیینی استفاده کرد تا نشان دهد افراد برای اینکه «بهترین نسخه» خود را ببینند یا نشان دهند، گاهی دست به کارهای نامتعارف می‌زنند؛ از قرض‌گرفتن تا ترفندهایی برای جور کردن ظاهر. پیام او نقد فشار دائم برای مصرف و خودنمایی بود؛ بی‌آنکه زیر بار بزرگ‌نمایی این چرخه برود.

پایان‌بندی با یک اجرای تاریخی

پس از نمایش مجموعه طراحان نوظهور، کلم دیلین با چهار لوک از KidSuper برنامه را جمع‌بندی کرد. اما غافلگیری اصلی در پایان رقم خورد: وایکلف جین، موزیسین شناخته‌شده، روی صحنه آمد و کمی بعد لورین هیل هم به او پیوست تا دو صدای شاخص گروه Fugees بعد از سال‌ها در بروکلین کنار هم یک اجرای زنده غیرمنتظره ارائه دهند. این لحظه دقیقا ۳۰ سال پس از انتشار آلبوم نمادین گروه به نام «The Score» در سال ۱۹۹۶ رخ داد و سالن را به موجی از هیجان کشاند.

دیلین در پایان از تیم برگزارکننده و همراهان پروژه قدردانی کرد و گفت امیدوار است این ابتکار در سال‌های آینده ادامه پیدا کند و زندگی افراد زیادی را تحت‌تاثیر قرار دهد. به گفته او، موفقیت طراحان دوره‌های پیشین بهترین انگیزه برای ادامه دادن است.

«راه‌روی مردم» در این دوره، فراتر از یک شوی مرسوم عمل کرد؛ پلتفرمی حمایتی بود که به پنج صدای تازه مجال داد تا در متن اصلی هفته مد نیویورک دیده شوند. پایان‌بندی با یک اجرای موسیقی خاطره‌انگیز هم پیوند نزدیک میان فرهنگ، جامعه و مد را دوباره یادآوری کرد و نشان داد این رویداد می‌تواند هم vitrine برای استعدادهای نو باشد و هم محرکی برای حرکت رو به جلو در فضای مد.